Decyduje o tym Google, nie Nuncio. Nuncio nigdy nie wylogowuje Cię samo: jedyne, co kasuje sesję, to samodzielny wybór Wyloguj się na tym koncie.

Gdzie leży granica, zależy od rodzaju konta. W przypadku konta służbowego lub szkolnego (Google Workspace) to administrator ustala, jak długo sesja internetowa pozostaje ważna. Domyślna wartość Google to czternaście dni; administrator może ją skrócić albo ustawić na nigdy nie wygasa. Jeśli logowanie wraca w przewidywalnym rytmie, prawie zawsze to jest powód — a administrator może to zmienić. W przypadku zwykłego adresu @gmail.com sesje nie wygasają według harmonogramu. Jeśli mimo to trzeba zalogować się ponownie, stało się coś konkretnego: zmiana hasła, zmiana weryfikacji dwuetapowej, użycie gdzieś opcji „wyloguj ze wszystkich urządzeń”, albo Google chciało sprawdzić logowanie.

Miły szczegół: każde konto ma w Nuncio własną, całkowicie oddzieloną pamięć. Ponowne logowanie dotyczy więc tylko tego jednego konta — pozostałe działają dalej.

Logowanie odbywa się w oknie Nuncio, a Twój adres jest już wpisany — pozostaje tylko hasło. Tego hasła Nuncio nigdy nie otrzymuje, dostaje je wyłącznie Google. Od wersji 1.1.9 adres jest wpisany także wtedy, gdy Google od razu przenosi Cię na własną stronę logowania; we wcześniejszych wersjach pole adresu pozostawało tam puste.

Tak. Ustawienia ▸ Ogólne ▸ Przewodnik ▸ Rozpocznij uruchamia go ponownie. Zawsze można go pominąć przyciskiem albo klawiszem Escape; potem nie wraca już sam z siebie.

Przewodnik przyciemnia okno i podświetla po kolei poszczególne części: pasek kont, plus do dodania konta, pasek kart z narzędziami Google, sam widok Gmaila, pływający panel, pasek pobranych plików i ustawienia.

Maca z Apple Silicon i macOS 14 lub nowszym oraz jednego albo kilku kont Google — zwykłych adresów Gmail albo Google Workspace, jedno i drugie jest w porządku. Nic więcej: Nuncio nie ma własnego konta ani rejestracji.

Dopiero w chwili, gdy jest to potrzebne, nigdy przy uruchomieniu. O folder Pobrane rzeczy macOS pyta przy pierwszym pobraniu: tam pasek pobierania zapisuje załączniki i pliki. O mikrofon i kamerę pyta przy pierwszej rozmowie w Google Meet; nigdzie indziej nie są używane.

Jeśli czegoś odmówisz, możesz to włączyć później w Ustawieniach systemowych ▸ Prywatność i bezpieczeństwo.

Kliknij „+” na dole paska kont (albo Konto ▸ Dodaj konto). Najpierw wybierasz nazwę i kolor, potem pojawia się zwykłe logowanie Google. Każde konto dostaje własny, w pełni odizolowany magazyn — konta nigdy się nawzajem nie widzą.

Zgadza się, i nie chodzi o Bluetooth ani inne uprawnienie: Apple zastrzega klucze dostępu dla pełnych przeglądarek, osadzony widok web nie może ich obsługiwać. Od wersji 1.1 Nuncio ukrywa opcję klucza dostępu na stronie logowania Google, więc od razu przechodzisz do hasła lub potwierdzenia na telefonie.

Wystarczy raz; potem sesja pozostaje zalogowana, jak w przeglądarce.

Napisz na support@getnuncio.app — po angielsku, niderlandzku, francusku, niemiecku, hiszpańsku lub włosku. Aplikacja mówi dwudziestoma językami, ale w tych sześciu potrafimy odpowiedzieć. Podaj wersję macOS i liczbę używanych kont; to oszczędza jedną wymianę wiadomości.

W samej aplikacji drogę powrotną znajdziesz w Nuncio ▸ Pomoc (otwiera nową wiadomość) i Nuncio ▸ Witryna Nuncio. Nuncio ▸ Nuncio — informacje pokazuje jedno i drugie także jako klikalne linki.

Dla wyszukiwalności: kto szuka Gmaila w Mac App Store, powinien nas znaleźć. W samej aplikacji i na tej witrynie produkt nazywa się po prostu Nuncio. Gmail jest znakiem towarowym Google LLC; używamy tej nazwy opisowo, żeby powiedzieć, do czego Nuncio służy. Nuncio nie jest produktem Google i nie jest z Google powiązane.

Tak, w pełni — także w środowiskach Workspace z własną nazwą produktu. Logowanie przebiega jak zwykle; zasady administratora organizacji nadal obowiązują, bo to prawdziwy interfejs internetowy Gmaila.

Wyloguj się czyści tylko sesję (ciasteczka i dane witryn) — konto zostaje na pasku i można zalogować się ponownie. Usuń zabiera konto i wymazuje wszystkie jego dane z Maca.

Kliknij kółko konta prawym przyciskiem ▸ Edytuj…. Nazwa i kolor są tam razem: osiem stałych kolorów jako próbki oraz próbnik dowolnego koloru (z kołem barw, kroplomierzem i polem szesnastkowym). Kolor pojawia się jako obwódka kółka, w pływającym panelu i na powiadomieniach.

Dzieje się tak tylko wtedy, gdy zostanie zachowana proponowana nazwa („Konto 2”): po pierwszym zalogowaniu Nuncio wpisuje adres automatycznie. Nazwa wybrana samodzielnie (na przykład „Praca”) zostaje na zawsze.

Tak — przeciągnij kółka w górę albo w dół na pasku kont. Kolejność wyznacza też skróty od ⌘1 do ⌘9.

Zwykle powiadomienia na pulpicie są wyłączone w samym Gmailu dla tego konta; Gmail wtedy po prostu nic nie wysyła. Otwórz Ustawienia ▸ Powiadomienia w Nuncio: każde konto ma wiersz stanu — zielony oznacza, że działa, pomarańczowy („nie widziano jeszcze powiadomienia”) prawie na pewno oznacza, że w Gmailu jest wyłączone. Przycisk obok prowadzi prosto do właściwej strony ustawień Gmaila: w Ogólne ▸ Powiadomienia na pulpicie wybierz „Włącz powiadomienia o nowych e-mailach” i kliknij na dole „Zapisz zmiany”.

Sprawdź też raz, czy macOS pozwala Nuncio wysyłać powiadomienia (Ustawienia systemowe ▸ Powiadomienia ▸ Nuncio); Nuncio ostrzega o tym w Ustawieniach, jeśli zgody nie ma.

Czy konto, które go odebrało, było właśnie na wierzchu? Gmail celowo nie powiadamia o koncie, które jest widoczne — e-mail widać przecież przychodzić. Przetestuj wiadomością na konto, na które akurat nie patrzysz — wtedy pojawi się i powiadomienie, i wysuwana karta.

Tak: kliknij kółko konta prawym przyciskiem ▸ Edytuj… ▸ „Powiadomienia dla tego konta”. Poniżej można też wyłączyć dla tego konta same powiadomienia wysuwane i zostawić zwykłe banery. Główny przełącznik jest w Ustawienia ▸ Powiadomienia.

Tak: przypomnienia z Kalendarza przychodzą jako zwykłe powiadomienia Nuncio; kliknięcie otwiera kalendarz tego konta. Dwa warunki: włącz powiadomienia na pulpicie w samym Kalendarzu (⚙ ▸ Ustawienia ▸ Ogólne ▸ Ustawienia powiadomień) i trzymaj Kalendarz otwarty jako kartę tego konta — zapisane karty wczytują się po starcie automatycznie w tle.

Nuncio wychodzi na wierzch, przełącza się na właściwe konto i właściwą aplikację, a tam, gdzie to możliwe, otwiera dokładnie tę wiadomość albo to wydarzenie.

To mały ciemny panel, który unosi się nad wszystkimi innymi aplikacjami, w każdym Space: konta wraz z liczbą nieprzeczytanych, zawsze widoczne. Kliknięcie konta przenosi do niego Nuncio. Gdy przychodzi e-mail, z panelu wysuwa się klikalna karta, obok kółka tego konta.

Wszystko naraz. Przeciągnij go (chwyć ciemne tło), gdzie chcesz — położenie zostaje zapamiętane, także po ponownym uruchomieniu. W Ustawienia ▸ Pływający panel wybierasz kierunek (pionowo albo poziomo) i możesz wyłączyć panel albo same powiadomienia wysuwane. O obecności w panelu decyduje dla każdego konta Edytuj….

macOS ukrywa status skupienia przed aplikacjami; żeby go odczytać, Nuncio potrzebuje Pełnego dostępu do dysku (Ustawienia systemowe ▸ Prywatność i ochrona — w Ustawienia ▸ Pływający panel jest skrót). Z tym dostępem Nuncio wstrzymuje wysuwane karty w każdym trybie skupienia; zwykłe banery powiadomień i tak respektują tryb Nie przeszkadzać, bo filtruje je sam macOS.

macOS wiąże plakietkę w Docku z uprawnieniem do powiadomień: jeśli powiadomienia dla Nuncio są wyłączone na poziomie systemu, Dock pozostaje pusty niezależnie od przełączników w Nuncio. Włącz je w Ustawienia systemowe ▸ Powiadomienia ▸ Nuncio — w Ustawienia ▸ Plakietki jest przycisk, który prowadzi prosto tam, wraz z ostrzeżeniem, gdy tak właśnie jest. Liczba pojawia się w ciągu kilku sekund.

Na każdym poziomie. W Ustawienia ▸ Plakietki jest główny przełącznik „Pokazuj liczby nieprzeczytanych” (kółka, pływający panel, tytuł okna i Dock naraz) oraz osobny przełącznik sumy w Docku. Dla pojedynczego konta: Edytuj… ▸ „Pokazuj liczbę nieprzeczytanych” — takie konto przestaje się wtedy liczyć także w sumie w Docku.

Plakietka liczy nieprzeczytane wiadomości w Odebranych, na karcie Główne. Ta liczba się nie zmienia, kiedy czytasz wiadomość albo zaglądasz do innego folderu, na przykład do Spamu. Suma Gmaila ze wszystkich kategorii — Oferty, Społeczności — bywa dużo wyższa. Dzięki temu plakietka pozostaje miarą tego, co naprawdę chce się zobaczyć.

To konto jest wylogowane (sesja wygasła albo została wyczyszczona). Kliknij je i zaloguj się ponownie; plakietka i powiadomienia wrócą same.

Tak to zaprojektowano: wysuwane okna pisania i wysuwane wiadomości stają się kartami na górnym pasku, więc wszystko zostaje widoczne w jednym oknie. Wysłanie zamyka kartę samo; przycisk zamykania (pojawia się po najechaniu) albo ⌘W zamyka ją ręcznie. Jako osobne okna otwierają się już tylko witryny zewnętrzne; logowanie do Google odbywa się w samym oknie głównym.

Celowo: gdyby Nuncio się zamykało, zatrzymałyby się też powiadomienia i plakietki. Zamknięcie okna tylko je ukrywa.

Aby je przywrócić, kliknij ikonę w Docku lub powiadomienie, albo wybierz Okno ▸ Okno główne (⌥⌘0). Aby naprawdę zakończyć, naciśnij ⌘Q.

Tak, od wersji 1.1: kliknij kółko prawym przyciskiem ▸ Edytuj ▸ „Wybierz obraz…”. Obraz pojawia się na pasku kont, w pływającym panelu i w oknie wyboru, i ma pierwszeństwo przed zdjęciem profilowym Google. „Usuń własny obraz” przywraca zdjęcie Google lub pierwszą literę.

Nazwa z tego samego formularza od 1.1 pojawia się też w tytule okna zamiast adresu e-mail.

⌘1–⌘9 wybór konta · ⌘⇧[ i ⌘⇧] poprzednie/następne konto · ⌘⌥← i ⌘⌥→ poprzednia/następna aplikacja · ⌃⌘S pokazanie/ukrycie paska kont · ⌘N nowy e-mail (jako karta) · ⌘W zamknięcie karty albo aplikacji · ⌘R wczytanie ponowne · ⌘+ / ⌘− / ⌘0 powiększenie · ⌘, ustawienia.

Tak: puste miejsce na pasku zachowuje się jak belka tytułowa (przeciąganie przesuwa okno, dwuklik powiększa). Karty i przyciski zachowują własne działanie i nigdy nie przeciągają okna przez przypadek.

Tak, tak to zaprojektowano: linki zewnętrzne otwierają się w domyślnej przeglądarce, więc Nuncio pozostaje programem e-mail, zamiast stawać się przeglądarką. Wyjątkiem są linki Google — link do Dysku w Gmailu otwiera własną kartę Dysku tego samego konta. Jeśli linki zewnętrzne mają zostawać w Nuncio, wyłącz Ustawienia ▸ Ogólne ▸ „Otwieraj linki zewnętrzne w przeglądarce systemowej”.

Na pasku, który pojawia się na dole przy każdym pobieraniu: postęp każdego pliku, kliknięcie otwiera, prawy przycisk daje Pokaż w Finderze. Same pliki leżą po prostu w folderze Pobrane rzeczy.

Sprawdź pasek na dole okna — małe pliki często kończą się, zanim to widać. Jeśli pasek pozostaje pusty, sprawdź, czy Nuncio ma dostęp do folderu Pobrane rzeczy (Ustawienia systemowe ▸ Prywatność i ochrona ▸ Pliki i foldery).

To był błąd w wersjach od 1.1.3 do 1.1.7, naprawiony w 1.1.8. Przeciąganie działało tylko na koncie otwartym przy starcie Nuncio: na każdym innym plik trafiał do ukrytego okna tamtego konta, a w wiadomości na ekranie nic się nie działo. Przycisk ze spinaczem działał za to przez cały czas. Od wersji 1.1.8 plik ląduje w wiadomości, którą widzisz: upuść go na otwarte okno pisania.

Tak, od wersji 1.1.9: chwyć pobrany już plik na pasku na dole i przeciągnij go do Findera, do e-maila w innym programie, do Slacka, gdzie tylko chcesz. Przeciągasz sam plik, prosto z folderu Pobrane rzeczy, więc aplikacja docelowa dostaje oryginał. Kliknięcie, jak dotąd, po prostu go otwiera. Dopóki pobieranie trwa, nie da się go przeciągnąć.

W aplikacji Poczta (Apple Mail). W macOS domyślną aplikację pocztową wybiera się wyłącznie w Poczcie, a aplikacji z App Store nie wolno samodzielnie zmieniać tego ustawienia. Otwórz Pocztę, wybierz Poczta ▸ Ustawienia… ▸ Ogólne i w menu Domyślna aplikacja pocztowa wskaż Nuncio. Gdy wszystko jest ustawione, Nuncio pokazuje znacznik wyboru w sekcji Ustawienia ▸ Domyślny e-mail.

Przy wielu kontach celowo nie ma stałej domyślnej skrzynki: przy każdym linku mailto wybierasz na nowo przez „Wybierz skrzynkę” — konta ze zdjęciem i adresem. Przy jednym koncie wiadomość otwiera się od razu. Adres, DW, temat i treść są wypełniane; wiadomość otwiera się jako karta. Zamknięcie okna wyboru bez wybierania (✕, Esc albo kliknięcie obok) nic nie robi.

Dwudziestoma: angielskim, niderlandzkim, francuskim, niemieckim, hiszpańskim, włoskim, japońskim, koreańskim, chińskim tradycyjnym, portugalskim (Brazylia), polskim, czeskim, tureckim, szwedzkim, duńskim, norweskim, fińskim, greckim, ukraińskim i rumuńskim. Aplikacja automatycznie podąża za kolejnością języków ustawioną na Macu. Nuncio ma być w innym języku niż reszta Maca? Ustawienia systemowe ▸ Ogólne ▸ Język i region ▸ Aplikacje ▸ + ▸ Nuncio, i tam wybierz język. Jeśli Mac mówi językiem, którego Nuncio nie zna, aplikacja wraca do angielskiego. Uwaga: same widoki Gmaila podążają za ustawieniem języka konta Google, a nie Nuncio — to zmienia się w Gmailu.

Tak. Domyślnie wszystko podąża za motywem systemowym Maca. W Ustawienia ▸ Ogólne wybierasz System, Jasny albo Ciemny — a przy Jasnym i Ciemnym aplikacje internetowe domyślnie przekolorowują się razem, dzięki inteligentnej inwersji, która zostawia zdjęcia w prawdziwych kolorach. Aplikacja internetowa, która już jest ciemna (jak Gmail z własnym ciemnym motywem), zostaje nietknięta. Przekolorowanie można wyłączyć osobno.

To jednorazowe pytanie Google, zadawane dla każdego konta. Nuncio odpowiada na nie automatycznie „Domyślne ustawienie urządzenia” — opcją, która podąża za motywem Nuncio. Jeśli okno mimo to się pojawi, wybierz „Domyślne ustawienie urządzenia” samodzielnie; efekt jest ten sam.

Tak. Gmail każdego konta pozostaje wczytany, więc przełączanie jest zawsze natychmiastowe — nawet przy sześciu kontach. Rysowana jest tylko aktywna strona; reszta stoi zaparkowana i niczego nie rysuje.

Ustawienia ▸ Ogólne ▸ Pamięć. Oszczędny (zalecany) zwalnia tylko pozostałe karty (Kalendarz, Dysk, …) nieużywane od piętnastu minut; przy następnym kliknięciu wczytują się w kilka sekund. Wszystko aktywne nie zwalnia niczego. Gmail w obu trybach pozostaje wczytany.

Nie. Nuncio to natywny Swift z systemowym WebKit (bez dołączonego Chromium), nie wykonuje w interfejsie pracy w tle, automatycznie zwalnia w Trybie niskiego zużycia energii i całkowicie wstrzymuje się, gdy tylko ekran zaśnie.

Domyślnie żadnych. Nuncio pyta raz przy pierwszym uruchomieniu; „Nie udostępniaj” jest pełną odpowiedzią i nic nigdy nie zostaje wysłane. Można to zmienić w każdej chwili w Ustawienia ▸ Ogólne ▸ Statystyki.

Po włączeniu do TelemetryDeck (Niemcy) trafiają: wersja aplikacji i macOS, język, ustawienia (pływający panel, powiadomienia, plakietki, motyw, tryb pamięci) oraz to, które narzędzia Google są otwierane. Liczba kont jest wysyłana jako przedział (1, 2, 3–4, 5–9, 10+), nigdy dokładnie.

Nigdy nie są wysyłane: adresy e-mail, nazwy kont, tematy, treści wiadomości ani liczby nieprzeczytanych. Identyfikator to losowy numer utworzony przy instalacji, haszowany na Macu i haszowany ponownie na serwerze — nie da się go odwrócić. TelemetryDeck nie przechowuje adresów IP.

Wszystko zostaje na własnym Macu: każde konto mieszka we własnym odizolowanym magazynie (ciasteczka, logowania, dane witryn), jak osobne profile przeglądarki. Nuncio nie ma własnych serwerów ani własnych kont, a o e-mailach nigdy nic nie jest zbierane. Anonimowe statystyki użycia są domyślnie wyłączone; mówią o ustawieniach i o tym, które narzędzia Google są otwierane, nigdy o e-mailach. Nuncio pyta raz, a zmienić to można w każdej chwili w Ustawienia ▸ Ogólne. Pełna polityka prywatności mówi o tym dokładnie.

Cały magazyn tego konta (logowanie, ciasteczka, dane witryn, awatar) zostaje wymazany z Maca. Samo konto Google pozostaje oczywiście nietknięte — znika tylko lokalny dostęp.

Przez Ustawienia ▸ Wyślij sugestię…. Otworzy się nowy e-mail do support@getnuncio.app w Twoim domyślnym programie pocztowym — zwykle jest to samo Nuncio, więc jako karta w Twoim Gmailu. Napisz, czego brakuje lub co nie działa; zrzut ekranu pomaga. Nuncio dodaje tylko widoczny wiersz z wersją aplikacji i macOS, który możesz usunąć przed wysłaniem.

Motyw — System / Jasny / Ciemny

Wygląd aplikacji; przy Jasnym albo Ciemnym opcjonalnie także aplikacji internetowych (przełącznik poniżej).

Wymuś motyw także w aplikacjach internetowych

Przekolorowuje Gmaila i resztę dzięki inteligentnej inwersji; zdjęcia zostają naturalne.

Otwieraj linki zewnętrzne w przeglądarce systemowej

Włączone (domyślnie): linki spoza Google otwierają się w przeglądarce. Wyłączone: w osobnym oknie Nuncio.

Pamięć — Oszczędny / Wszystko aktywne

Oszczędny zwalnia nieużywane karty spoza Gmaila po 15 minutach; Gmail zawsze pozostaje wczytany.

Powiadomienia o nowych e-mailach

Główny przełącznik wszystkich natywnych powiadomień.

Gmail dla każdego konta (stan)

Pokazuje dla każdego konta, czy Gmail rzeczywiście wysyłał powiadomienia, z przyciskiem prosto do właściwego ustawienia Gmaila.

Pokazuj liczby nieprzeczytanych

Główny przełącznik wszystkich liczników: kółka, panel, tytuł okna i Dock.

Pokazuj sumę nieprzeczytanych na ikonie aplikacji

Suma ze wszystkich kont na ikonie w Docku.

Pokazuj pływający panel kont

Panel nad wszystkimi aplikacjami, w każdym Space; przeciągalny, położenie zapamiętane.

Kierunek — Pionowo / Poziomo

Kółka jedno pod drugim albo obok siebie.

Powiadomienie wysuwane z panelu

Karta, która wysuwa się przy nowym e-mailu; respektuje tryb skupienia, gdy tylko Nuncio może go odczytać.

Domyślny program e-mail

Wybiera się go w Poczcie (Poczta ▸ Ustawienia… ▸ Ogólne); macOS nie pozwala aplikacjom zmieniać go samodzielnie. Gdy jest ustawiony, pojawia się znacznik wyboru.

Nazwa i kolor

Osiem próbek oraz swobodny próbnik kolorów.

Pokazuj liczbę nieprzeczytanych

Plakietka tego konta, wszędzie — przestaje też liczyć się w sumie w Docku.

Powiadomienia dla tego konta

Banery i wysuwane karty tego konta.

Powiadomienia wysuwane z panelu

Tylko wysuwane karty tego konta, osobno od banerów.

Pokazuj w pływającym panelu kont

Czy to konto pojawia się w panelu.